‘Kom binnen, let niet op de troep!’, roept Sylvana verontschuldigend terwijl ze voor mij uitloopt door de volle gang. Samen met haar kinderen – Jesse en Cathy – nestelt ze zich op de bank, het centrale middelpunt van hun kleine flat. Sylvana’s man, Werner, is ook aanwezig. Hij zit aan de eettafel die dienstdoet als scheidingswand tussen de slaap- en woonkamer. Overal om hen heen staan spullen. Het gezin puilt letterlijk uit hun tweekamerflat. Uitzicht op een nieuwe woning is er niet. Het jaarlijkse inschrijfgeld voor een plek op de wachtlijst van de woningbouw is te hoog.

Net als de spullen in huis, hebben de financiële problemen zich de afgelopen negen jaar geleidelijk opgestapeld. Na het stuklopen van een eerder huwelijk wordt Werner gedwongen zijn huis te verkopen. Hierdoor blijft hij zitten met een restschuld van € 10.000 euro. Tegelijkertijd gaat het bergafwaarts met zijn rijschool. Het nieuwe stel, Sylvana en Werner, klopt aan bij de schuldsanering. Zij willen wel helpen, maar alleen als de rijschool failliet verklaard wordt. Sylvana legt uit: ‘Je begint met één gat in je begroting, vervolgens ontstaat er een tweede gaatje, dan een derde en voor je het weet zit je diep in de schulden.’ Het stoort Sylvana en Werner dat er een taboe op armoede rust. Het gros van de mensen heeft volgens hen de neiging een oordeel te vellen zonder echt te luisteren: ‘Men gaat ervan uit dat wij niet werken, dat we ons alles laten aanleunen.’ Zelf weten ze wel beter: ‘Wij werken allebei fulltime – meer dan elf uur per dag – en we doen er alles aan om uit deze situatie te komen.’

Sinds het gezin in de schuldsanering zit, moeten ze rondkomen van 10 euro per dag. ‘Ik moet mijn kinderen vaker dan ik zou willen ‘nee’ verkopen. Een dagje weg of vakantie zit er nu gewoon niet in.’ Nee zeggen blijft moeilijk. Daarom cijferen Sylvana en Werner zichzelf meestal weg: ‘Zelf een maaltijd overslaan, is minder erg dan onze kinderen met een boterham naar bed sturen.’

"Zelf een maaltijd overslaan, is minder erg dan onze kinderen met een boterham naar bed sturen"

Wie naar het verhaal van Sylvana en Werner luistert, is geneigd te blijven hangen in wat niet lukt. Toch is dit volgens Werner juist niet de goede insteek: ‘Natuurlijk kan ik in een hoekje gaan zitten huilen en focussen op wat ik niet heb, maar daar komen we niet verder mee. We moeten het met z’n vieren zo leuk mogelijk maken. En geloof mij nou maar: zelfs als je in armoede leeft, kun je leuke dingen doen.’ Sylvana vult instemmend aan: ‘Het vergt alleen wat extra creativiteit! Zo zetten we in de zomer het opblaaszwembadje op de stoep voor de flat. De waterslang hangen we uit het keukenraam en zo vullen we ‘m. Alle vriendjes zijn dan welkom!’

Door de jaren heen hebben Werner en Sylvana geleerd dat het helpt om open kaart te spelen over hun situatie: ‘Je kunt veel hulp krijgen, mits je het durft te vragen en weet waar je moet zoeken. Toch zie je bij mensen in soortgelijke situaties dat ze er geen gebruik van maken, puur omdat ze zich schamen. Als wij zulke mensen tegenkomen, dan zullen we ze altijd aanmoedigen de hulp van organisaties zoals Nationaal Fonds Kinderhulp en Stichting Jarige Job aan te pakken.’

Sylvana, Werner en de kinderen hebben zelf ook al regelmatig mogen ervaren hoe fijn het is om geholpen te worden. ‘Het is hartverwarmend hoeveel mooie dingen onze kinderen al hebben gekregen: van dekbedden tot speelgoed, van kleding tot kaartjes voor een speelparadijs.’ Jesse en Cathy vullen glunderend aan dat ze ‘autootjes en klei’ van Nationaal Fonds Kinderhulp hebben gekregen.

"Al die versieringen hadden we nooit van ons weekbudget kunnen kopen. Zo konden we zijn verjaardag alsnog vieren"

Twee jaar geleden, rond de verjaardag van Jesse, ontving het gezin een verjaardagsbox van Stichting Jarige Job – een organisatie die net als Nationaal Fonds Kinderhulp aangesloten is bij SAM&. Het goedgevulde pakket was zeer welkom: ‘Al die versieringen hadden we nooit van ons weekbudget kunnen kopen. Zo konden we zijn verjaardag alsnog vieren’, benadrukt Sylvana. Ook recenter, in december 2019, is het gezin door Nationaal Fonds Kinderhulp verrast met een onvergetelijke Sinterklaasavond – hierdoor konden ook wij eindelijk eens uitpakken voor onze kinderen. Je had hun gezichten moeten zien’, Sylvana lacht wanneer ze eraan terugdenkt.

Na negen jaar heeft het gezin zich uit de schulden gewerkt. Het gaat ze sinds kort wat meer voor de wind. Inmiddels heeft Werner een vast contract bij Simon Loos als truckchauffeur. Hij bevoorraadt supermarkten. Ook is het gezin officieel uit de schulden. ‘Eindelijk kunnen we weer vooruitkijken en op eigen benen staan.’ De nieuwe financiële vrijheid voelt soms nog wat onwennig en spannend, maar ontketent bij het stel ook een enorme drive om klaar te staan voor anderen: ‘Wij hebben jarenlang geleefd van donaties. Nu is het tijd om iets terug te doen voor mensen die nog minder hebben dan wij!’

Help mee