De grote liefde - ondanks alles

Smoorverliefd waren Simone Noordegraaf en haar man Niek. Voor haar loopbaan – ze is topvrouw bij Philips - verhuisden ze naar Amerika. Maar daar kreeg de sportieve geschiedenisleraar gezondheidsproblemen. Hij was eind veertig.

Het is een groot dilemma, zegt Simone Noordegraaf. Haar man leed aan de ziekte van Alzheimer en woonde in een verpleeghuis. Zij had inmiddels een nieuwe vriend. "Als ik bij mijn man op bezoek was geweest, reed ik vaak huilend weg. Dan was het fijn dat er ook weer iemand was die me aan het lachen kon maken." Soms voelde dat dubbel. "Maar de man die Niek was, zou het hebben begrepen." Dit najaar overleed Niek, 62 jaar oud.

Het ging stapje voor stapje. Vroeger verslond Niek Noordegraaf dikke boeken. Maar op een dag haakte hij af, na een paar hoofdstukken. Tot zelfs een stukje in de krant hem te veel werd. Als leraar geschiedenis was hij de strenge leider, in de klas. Tot hij opeens wat verstrooid in de bibliotheek zat, in plaats van het lokaal waar zijn leerlingen wachtten. En kijk eens naar de medailles die hij als marathonloper bij elkaar rende. Allemaal herinneringen aan zijn talent als sportman.

"In die tijd waren we echt niet altijd zo lief voor elkaar"

Zijn vrouw heeft een topfunctie bij Philips, een baan waarbij ze leiding geeft aan vierduizend mensen over de hele wereld. Ze was smoorverliefd op de sportieve geschiedenisleraar, die uit een eerdere relatie al twee zonen had. Samen verhuisden ze voor haar loopbaan naar Amerika. Hij was achter in de veertig toen hij daar gezondheidsproblemen kreeg. "Eerst leek hij doof te worden," vertelt ze. "Maar bij een gehoortest bleken zijn oren prima."

Pas jaren later ontdekten ze dat het niet aan zijn gehoor lag, maar aan zijn hersenen. "Soms verdwaalde hij. Artsen dachten dat het concentratieproblemen waren die duidden op een depressie." Het zette hun relatie onder druk. "In die tijd waren we echt niet altijd zo lief voor elkaar. Dat veranderde toen we wisten dat het om Alzheimer ging."

"Wij hebben samen nog een heel mooi jaar gehad"

"Zodra ik begreep wat er écht met hem aan de hand was kon ik zijn gedrag accepteren. Toen besefte ik dat ik geduld met hem moest hebben. We gingen terug naar Nederland en hebben daarna samen nog een heel mooi jaar gehad. We zaten veel op terrasjes en genoten van zijn kleinkinderen."

Na dat jaar kon hij niet meer alleen zijn. Met liefde heeft ze gezocht naar een plek waar hij zich fijn zou voelen en goede zorg krijgt. Uiteindelijk woonde hij in een verpleeghuis, waar zij hem bezocht. Ook al kon hij niet meer praten, ze bleef haar verhalen met hem delen. “Ondanks alles hield ik verschrikkelijk veel van hem.”

"Er zijn snel medicijnen nodig om een nieuwe generatie te helpen"

Alzheimer is een ziekte van verlies en angst, zegt ze. "Ik word altijd weer bang als we het erover hebben dat wij het ook zouden kunnen krijgen. Iedereen heeft een kans van 1 op 5 om een vorm van dementie te krijgen. Daarom zijn er snel medicijnen nodig om die nieuwe generatie te kunnen helpen." Denk nou niet dat Alzheimer alleen ouderen treft, legt ze uit. "Er zijn ook veel jongere patiënten. En trouwens: iedere oudere patiënt heeft ook weer familie en vrienden die met de gevolgen van de ziekte te maken hebben."

Dan vertelt ze over de vriend van haar moeder, bij wie óók Alzheimer is geconstateerd. Enorm verdrietig, vindt ze het. Maar het heeft een heel klein pluspunt. "Ik kan mijn ervaringen nu met mijn moeder delen. Onze band is nog nooit zo intens geweest."

Doet u mee met de VriendenLoterij voor Alzheimer Nederland, dan gaat de helft van uw inleg naar dit goede doel. Zij kunnen dan meer onderzoek doen.

Doe mee

Alzheimer Nederland

Speel mee voor dit goede doel

Koop een lot!

Ik ben een alleenstaande ouder met een man

Franca en Freek

Papa weet niet meer wie wij zijn

Josselin en Willy

Wie Alzheimer heeft, leeft bij de dag

Tineke & Johan